ณ แดนดงพงไพรไกลปืนเที่ยง

ไร้แสงเสียงมีเพียงพงและดงไม้

มีท้องทุ่งกับฟ้าครามงามวิไล

และนกไพรกู่ร้องทำนองครวญ

 

เจ้าโศกซมตรมชำงือหรือไฉน

หรือตรอมใจอาลัยไม้จนไห้หวน

หรือคู่พรากจรจากไปใจเรรวน

อยากเชิญชวนวิสัชนาข้อคาใจ

 

ยินสำเนียงเสียงเจ้าเศร้าสุดแสน

ความโศกทุกข์รุกมาแทนความสดใส

อัสสุชลไหลรวมท่วมหทัย

เสียงนกไพรปลุกฟื้นความขื่นตรม

 

ตะลอนเดี่ยวเทียวเสาะหายาชีวิต

ฟ้าลิขิตให้ชีพนี้มีแต่ขม

แห้งแล้งไร้ความฉ่ำชื่นความรื่นรมณ์

และจ่อมจมกับทุกข์ขังยั่งยืนนาน.

 

 

Advertisements