คนผ่านทางอย่างข้า…ช่างน่าเศร้า

เมื่อย่างเท้าเยือนสถานกลางม่านฝน

ดูเปลี่ยวเปล่าเหงาหมองไร้ผองชน

มาเดินยลกับหลาน…..ม่านพิรุณ

 

เทวาลัยตระหง่านง้ำงามล้ำเลิส

ก่อให้เกิดแรงบันดาลอันเกื้อหนุน

จนสัญจรตะลอนเดียว….เที่ยวละมุน

ไร้เพื่อนอุ่นมิเหมือนวารที่ผ่านมา

 

มาเดียว เปลี่ยวดาย จนอายสู

พินิจดูรอบรายให้เหว่ว้า

สายฝนหลั่งรินรุมชุ่มพสุธา

ยิ่งแปลกตาเทวาลัย….ในม่านฝน

 

หลบพำนัก พักกาย ณ เทวสถาน

ท่ามกลางม่านพิรุณโหม โถมรินหล่น

สองอาหลานหลบเรียงเพียงสองคน

แล้วเดินยลเมื่อฝนซาก่อนลาจร.

 

 

Advertisements