เสียงแผ่นดิน

๔  ผู้สร้าง

โคลงสอง

เสียงใดดังแสรกสร้าน     กำซาบฟ้าสั่นสะท้าน

สะเทื้อนธรณิน                                 สูเอย

ใครยินใครเดือดบ้า          สีหนาทเกรี้ยวกราดกล้า

บีบคั้นใจคน                                     สูเอย

สุรางคนางค์

อาเสียงแสรกสร้าน   สั่นฟ้าสะท้าน   สะเทื้อนธรณิน

คือเสียงสีหนาท   ตวาดแผ่นดิน   ปลุกคนผู้ยิน   ให้ตื่นนิทรา

คือเสียงคำรน   คำรามเรียกคน   เกรี้ยวกราดอาญา

บีบคั้นบังคับ   สำทับปึ่งชา   ตื่น-ลุก-เร็ว-มา   มายังโรงงาน

ฮะเฮ้ยเหวยสู   ฟังสิเสียงกู   กึกก้องกังวาน

เงือดง้ำอำนาจ   ประกาศบงการ   กำหนดลมปราณ  แก่กรรมกร

กลอนหก

จำตื่น                            ดึกดื่นเสียงหวีดกรีดหลอน

อกโหย โรยร้าว หาวนอน      รอนรอน แทบบาด ขาดใจ

อ่อนเปลี้ย เพลียเมื่อย เหนื่อยหนัก   ฝืนหัก จิตตน ทนได้

โลดลุก คลุกคลาน ซานไป   เร็วไว เสียงนั้น บัญชา

หน้างุด รุดเท้า ก้าวเดิน     งาน-เงิน ไม่ง้อ รอท่า

ถึงผับ รับผลัด ถัดมา         ก้มหน้า นิ่งทำ กรรมกร

สุรางคนางคื

เขาสู้แสงไฟ  ใช่แสงรำไร  หากเริงโรจน์ร้อน

สีแดงเดือดคุ  ประทุเลียหลอน  เปลวปลาบวาบว่อน  ประกายเขียวคราม

เตาหลอมทึบทึน  ตระหง่านทมึน  ดั่งผีคุกคาม

เปลวลิ้นปลิ้นแลบ  ปลาบแปลบคำราม  รูเตาวู่วาม  ดั่งผีคระเมิม

เขาฟาดค้อนแข้ง  โถมตีเต็มแรง  ด้วยใจห้าวเหิม

เหงื่อไหลพรายเดือด  ดั่งเลือดหยาดเยิ้ม  ขุมขนสั่นเทิ้ม  ทั้งกายสะท้าน

เขาคุมจักรกล  อา..เหมือนหุ่นยนต์  แข่งขันทำงาน

เครื่องจักรเร็วรุด  ฉิวฉุดสายพาน  เขายืนทนทาน  เครียดงาน-ชาชิน

เขาหามหาบแบก  เอาแรงเข้าแลก  บ่าด้านกร้านสิ้น

มือหยาบสาบกล้า  ใบหน้าคือนิล  แต่ลึกในจินต์  เพชรขาวพราวพรรณ

เขาคือผู้สร้าง  สร้างสรรค์โลกกว้าง  สร้างความใฝ่ฝัน

สืบประวัติศาสตร์  ยุคทาสอาธรรม์  จวบปัจจุบัน  หยัดยงคงนาน

กลอนหก

ใจดำ                  แข็งคล้ำ มืดมน คนขาม

แต่หน้า เจ้าขาว วาววาม    ออกนาม หน่อยหรือ คือ ใคร

กำโลก โศกสุข ทุกอย่าง  ปานข่าง ปั่นเค้น เล่นได้

ปากฮุบ อุบอ้ำ กำไร         เชี่ยวใช้ เงินฟาด อาชญา

มือทุน หมุนคน รนร่าน     เครียดงาน รุดรีบ บีบบ้า

วันยาว ฉาวเชือด เลือดชา   กดค่า แรงต่ำ ชำนาญ

ยื้อแย่ง แบ่งเขต เศรษฐกิจ   อภิสิทธิ์ ผูกขาด กวาดกว้าน

การเมือง เรื่องรัฐ จัดการ    แรงงาน ย่อยยับ อับจน

วิชชุมมาลาฉันท์

กุดั่งชายงาม กล้ามเนื้อเป็นมัด   ท่าทีสันทัด ดั่งแท่งเหล็กทน

เพราะงานเจียวสู สร้างกูเป็นคน      ยืนหยัดอยู่บน ด้าวดินถิ่นไทย

ชีวิตกูยาก ลำบากกรากกรำ    น้ำเหงื่อกูพรำ น้ำแรงรินไหล

กลั่นเลือดเดือดแดง เป้นแรงแกร่งไกร  เจือด้วยแรงใจ จึงเป็นแรงงาน

ยานีลำนำ

กูทนระกำทำ     ทั้งเรือนร่างนี้ร้าวราน

แรงกายที่ทนทาน    เอาแทนทุนออกทุ่มเท

หนักเอาและเบาสู้   จนกายโทรมแทบทรุดเซ

คงจนอยู่จำเจ            เหมือนตกปลักที่ดักดาน

สองหูของกูอื้อ      ด้วยโลกลือว่าแรงงาน

สร้างโลกอันโอฬาร     และวังเวียงอันเพียงแมน

แรงงานที่โลมหลั่ง  กระเดื่องดังทุกด้าวแดน

คุณค่า นั้นเหลือแสน   แต่ ราคา สิทรามเหลือ

ความจนนั้นจองจำ   ไม่ยอมทำก็กินเกลือ

โรงงานไม่เหลือเฟือ    ถ้าคิดสู้ก็สู…เชิญ เชิญออกไป

โอ้อกเมื่อตกงาน    ต้องซมซานกระเจิงเดิน

แรงงานย่อมล้นเกิน    เป็นกฎแห่งสังคมทราม

เกียรติกูนิเลิศล้ำ    ตระหง่านง้ำอย่างงดงาม

แต่ท้องที่คุกคาม        สิเอาเกียรติฤามากิน

โอ้ชีพไยชาชืด       ไยมนมืดไยทึมทมิฬ

เพื่อนเอ๋ยจงยลยิน       เอาตีนคิดพินิจดู!

(จาก เสียงแผ่นดิน ของ จิตร ภูมิศักดิ์ )

แต่หน้าเ

Advertisements