เสียงแผ่นดิน……….

๓.  หยดน้ำบนผืนทราย

โคลงสาม

และแล้ว     วันหนึ่ง…..

ท่ามกลางการรอคอย   ฝนก็ลอยล่องฟ้า

ปานจักแย้มหยาดหล้า               จูบเนื้อนาทราย

โคลงห้า…     ฟ้าร้องร่ำ     ระงมฝน

เบิกหาวหน       สะท้าน

สัตว์และคน       ควายตื่น

ข้าวกล้าสร้าน     สิหวา

กลอนแปด

ฟ้าใส                   ความหวังใหม่พราวเสน่ห์บนเวหา

ท้องทุ่งนี้ที่จักฟื้นเป็นผืนนา   เป็นพรมทองที่ทาบทาทุกด้าวแดน

ณ ทุ่งนี้ที่พวกข้าจะถาโถม      พลังโลมเชี่ยวกระชับนับแสนแสน

ให้กลับฟื้นครื้นเครงด้วยเพลงแคน   ที่ลืมร้าง สุดสะแนนเสียเนิ่่นนาน

ที่เชิงโนนโพ้นเพลงวังเวงคราง        ถึง ปางนางขึ้นภูเก็บผักหวาน

เสียงแคนนั้นคันคร่ำมือชำนาญ       ที่พลิ้วสร้านเพลงทิพย์ลิบโพยม

เจ้าเป่าภู่ตอมดอกบอกความรัก       ที่สมัครมั่นเสมอเจ้าเลอโฉม

เป่าล่องของสองฝั่งจะหลั่งโลม         สำเนียงโน้มแนบมิตรสนิทมาน

เต้ย พม่า บาขยับฉับกระเฉง             หวาน เลวง เต้ยของทำนองหวาน

แล้วเป่าโดดโลดโผนเต้ยโนนตาล     พื้นโบราณ ทางยาว เพลงลาวเดิน

ที่ชายทุ่งซุงเอกวิเวกแว่ว                  เดี๋ยวโผยแผ่วหลบลึก เดี๋ยวฮึกเหิม

ลูกรับส่งประจงคิดประดิษฐ์เติม        ทั้งลดเพิ่มลูกแยกแปลกๆไป

เสียงหมอลำนำแคนแล่นแตรเร้า      ทำหวานเว้าเลี้ยวลดเสียงสดใส

กลอนเกี้ยวสาวขาวเนื้อนวลละไม     แคนจะไล้ทุ่งนี้…ฟื้นชีวา

โคลงสาม

แต่แล้ว…..ในบัดดล          ฝนก็ลอยลับฟ้า

เสมือนหนึ่งคนเคียดบ้า                    ดุ่มดั้นเดินหนี

กลอนแปด

วิมานเมฆ                        หวานวิเวกพาเผลอเพ้อผวา

เหมือนฝันยั่วชั่วคืนให้ตื่นตา           และแล้วอา…ความหวังก็พังครืน

โอ้เมฆฝนวนหวานปานจะหยด        ชำแรกรสเหือดโลมดินให้รินรื่น

ครั้นดินเพรียกเรียกแลชะแง้ยืน       ลมสิกลืนเมฆลับไปฉับพลัน

อิสานยามทรามแล้งนั้นแห้งเหือด   ทุกหยดเลือดสิจึงหวานสร้านด้วยฝัน

แต่ความหวังปลั่งงามไม่ข้ามวัน       ก็ด่วนอันตรธาน…วิมานทลาย

โอ้หยาดโสมชโลมรับประทับขวัญ    เป็นความฝันเลือนรางแล้วจางหาย

ดั่งหยดน้ำฉ่ำชื่นบนผืนทราย            ซึมสลายหยาดทิพย์ชั่วพริบตา

……

ยานีเห่

อิสานพร่านพรายเดือด     ฟ้าดื่มเลือดเชือดชีพโทรม

สาปแห้งแล้งเหือดโหม       โถมทุกข์ทับพับพังภินท์

ไม่ทรุดสุดสิ้นซาก         หากเหลือซังดั่งคลีดิน

เรือนร่างว่างชีวิน                 สิ้นแววหวานซานกายทน

ทุดฟ้า…เคียดอาฆาต      ทุกชั่วชาติและชั่วชน

ลองฟ้ามาเป็นคน               ทนทุกข์บ้า…ฟ้าจักครวญ

ยานีลำนำ

เช่นนี้แหละชีวิต      อิสานแสนจะแปรปรวน

ไม่ตายแต่จวนจวน             จะตายแปร้อยู่ตาปี

ภาคกลางเจ้าไร้นา    แต่น้ำฟ้าอุดมดี

อิสานเจ้านามี                   แต่มีน้ำคือน้ำตา

ภาคกลางสินาล่ม     ทะเลตมมันล่มมา

อิสานสิอกอา….ทะเลทรายมันขายคน

( เสียงแผ่นดิน ของ จิตร ภูมิศักดิ์ )

Advertisements