พวกคนผ่ายผอม  นี่คือพวกบัณฑิตตกยาก

ถูกกัดกร่อนด้วยความหิวและความหนาว

ตกงาน   ความสุขเพียงหนึ่งเดียวคือเขียนโคลงกลอน

เขียนไป  เขียนไป  จนอับจนสิ้นความคิด

ใครจะมาอ่านบทกวีของคนโซเช่นนี้

ท่านเองก้คงจะถอนหายใจอย่างสมเพช

เราอาจจารึกบทกวีลงบนชิ้นขนม

และแม้แต่หมาข้างถนนก็จะไม่กัดกินแม้สักน้อย.

( ขุนเขายะเยือก บท ๘  จากหนังสือ ขุนเขายะเยือก กวีนักพรต ฮั่นชาน ผู้รจนา พจนา จันทรสันติ ถอดความ )

บัณฑิตย่อมปลดปล่อยตนเองออกจากความโลภ

แต่มิใช่คนโง่  ผู้รักที่จะขุดทอง

ขยายที่ดินของตนรุกล้ำที่นาของเพื่อนบ้าน

เข้าครอบครองป่าไผ่และบอกว่า  “นี่ก็ของฉัน”

คดโกงฉกฉวยเพื่อทรัพย์สินเงินทอง

ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันบังคับขู่เข็ญม้าและทาส

ดูนั่นสิ  บนเนินเขาเหนือกำแพงเมือง

มีหลุมศพมากมายเพียงใดเรียงรายใต้ต้นสน.

( ขุนเขายะเยือก บท ๒๐ )

เหตุใดข้าพเจ้าจึงมักหม่นหมอง

ชีวิตมนุษย์นั้นคล้ายกับเห็ดในยามเช้า

ใครจะอาจทนทาน  ด้วยในช่วงเวลาไม่กี่สิบปี

ได้เห็นมิตรสหายทั้งเก่าและใหม่ตายจากไป

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้  ทำให้รู้สึกโศกสลด

ความโศกสลดที่แทบไม่อาจทานทน

จะทำอย่างไรดี  จะทำอย่างไรดี

พาสังขารนี้กลับสู่บ้าน  ไปซ่อนตัวอยู่ในขุนเขา.

( ขุนเขายะเยือกบท ๒๖ )

Advertisements