ถ้าท่านนั่งนิ่ง  เงียบงันไม่เอ่ยปาก

จะมีเรื่องราวใดเหลือไว้ให้อนุชนเล่าขาน

ถ้าท่านกักตัวเองอยู่ในแนวไพรป่าทึบ

แสงสว่างแห่งปรีชาญาณจะฉายแสงออกมาได้อย่างไร

ซากศพย่อมมิอาจเข้าถึงหนทางและความจริง

สายลมและหมอกนำความเจ็บไข้และความตายมาสู่

นำวัวดินมาเทียมไถในทุ่งหิน

และท่านจะไม่มีโอกาสเห็นวันเก็บเกี่ยว.

( ขุนเขายะเยือก บท ๔๓ )

สถานที่ซึ่งข้าพเจ้าไปใช้ชีวิต

ช่างเปลี่ยวร้างห่างไกลสุดที่จะพรรณนา

แม้ยามลมสงบเถาวัลย์รุงรังยังสั่นไหว

แม้ไร้หมอก  ป่าไม้ก็ยังมืดครึ้ม

ใครเลยทำให้สายน้ำในลำธารระริกระรินส่งเสียง

เหตุใดมวลหมอกจึงอบอวลหนาแน่น

ถึงยามเที่ยง  เมื่อนั่งอยู่ในกระท่อม

ข้าพเจ้าค้นพบว่าดวงอาทิตย์เพิ่งไขแสง.

( ขุนเขายะเยือก บท ๓๖ )

 

ข้าพเจ้านอนเพียงลำพังใต้เงื้อมผา

ที่ซึ่งละอองหมอกอบอวลจวบจนยามสาย

ถึงแม้ที่อยู่อาศัยจะมืดครึ้ม

แต่จิตใจกลับโปร่งใสอิสระ

ในความฝันข้าพเจ้าท่องเที่ยวผ่านประตูสวรรค์

ดวงวิญญาณเดินข้ามสะพานหิน

ข้าพเจ้าได้สละทุกสิ่งซึ่งเป็นเครื่องถ่วงหนัก

โกกโกก  โกกโกก เสียงน้ำเต้าแห้งกระทบกิ่งไม้.

*มีคนสงสารผู้สันโดษที่เห็นท่านใช้มือวักน้ำดื่มจึงมอบน้ำเต้าใส่น้ำให้ใบหนึ่ง

แต่หลังจากใช้มันเพียงครั้งเดียวก็แขวนมันไว้กับต้นไม้และเดินจากไป ปล่อยให้มันแกว่งไกว

กระทบกับต้นไม้ในสายลม

( ขุนเขายะเยือก บท ๓๒ กวีนักพรต ฮั่นชาน ผู้รจนา พจนา จันทรสันติ ถอดความ )

 

มีงานเลี้ยงของเศรษฐีในห้องโถงใหญ่

จุดไต้ตามไฟสว่างไสวทุกแห่งหน

เมื่อมีคนหนึ่งผู้ซึ่งขัดสนจนยาก

คลานมาที่มุมสว่างเพื่อแบ่งปันแสง

ใครเลยจะคาดคิดว่าพวกคนรวยจะขับไล่เขา

กลับไปสู่ซอกมุมอับมืดของตน

” ประหลาดแท้  ที่มีจิตใจคับแคบมุ่งร้าย

โหดร้ายเกินกว่าที่จะแบ่งปัน

แม้เศษเสี้ยวของความสว่างที่หลงเหลือ.

( ขุนเขายะเยือก บท ๒๕ )

ความแตกต่าง

ท่านล่อหมูหูฉลามจนลงพุง

เราผักบุ้งน้ำปลาร้าจนตาฟาง

…………………………….

จิตรภูมิศักดิ์ยลเห็นเป็นเช่นนี้

ด้วยเพราะมีเส้นแยกจำแนกอย่าง

คนรากหญ้าฝ่าฟันมันทุกทาง

ค่าแรงต่างห่างชั้นเกินบรรยาย

กี่สิบชาติมิบังอาจทัดเทียมฟ้า

ทำไมหนามันห่างล้นจนใจหาย

ขึ้นเงินเดือนข้าทางการงานสบาย

พวกของขายขึ้นราคาใครหน้ามืด

คนรับจ้างใช่ไหมใคร่ถามหน่อย

ที่โศกสร้อยน้ำตาปริ่มยิ้มจืดๆ

ถูกจองจำย้ำตรึงถูกขึงพึด

จนขึ้นอืดเหม็นคลุ้ง…ถึงกรุงไกร

ท่านประชุมรับเบี้ยเรือนร้อยพัน

มันต่างชั้นชวนฉงนจนสงสัย

แค่สามร้อยยังขัดขามาขุ่นใจ

เถอะจำไว้ให้ศึกษาทุ่งสังหาร

ชนวนใดความโหดร้ายได้ปรากฎ

ใช่เพระหมดความทนจนห้าวหาญ

ลุกรานรอนสอนบทเรียนเปลี่ยนกระดาน

จนลือลั่นความโหดร้ายไม่ธรรมดา

พึงสังวรย้อนคิดสักนิดหนึ่ง

แล้วจะซึ้งความสลดหมดโทสา

มีล้นเหลือเผื่อผู้ไร้ใจเมตตา

ดินกับฟ้า…เอื้อเสริมส่งจึงยงยืน.

 

Advertisements