ฝนรินหล่นหล่นรินยินเปาะแปะ

คิดถึงแหมะที่ลาลับดับสังขาร

ฝนพรูพรั่งครั้งใดไม่เบิกบาน

มันร้าวรานเกินทานทนจนหม่นมัว

 

เศร้าสุดแสนแม้นม้วยมอดคงรอดพ้น

การเป็นคนมีแต่ทุกข์มารุกทั่ว

จิปาถะมาระรอบคลุมครอบตัว

ใช่ขลาดกลัวหากแต่เบื่อเหลือประมาณ

 

อยากเลี่ยงลี้เร้นกายในไพรพฤกษ์

ไม่คิดสึกละญาติขาดจากบ้าน

แต่จำใจฝืนตนจนร้าวราน

สุดสงสารสัตว์เลี้ยงไซร้..ใครจะแล

 

วิบากกรรมจำจิตชีวิตหนอ

จำเพาะท้อในคืนฝนบ่นถึงแม่

อย่าห่วงใยใช่ลูกยามาอ่อนแอ

คิดถึงแม่มากมายล้นจนรำพึง.

Advertisements