เมืองพัฒนาเร็วล้นจนสูญป่า

ไพรพนาหายากไร้ในพื้นที่

ต้นไม้ใหญ่เคยยืนอยู่คู่ปฐพี

ม้วยชีวีถูกโค่นล้มจมเวลา

อนาถจิตพิศดูอดสูแท้

ไร้ทางแก้แพ้พ่ายในปัญหา

มันอับจนทางช่วยเหลือเพื่อเยียวยา

เวทนาอาดูรสูญสิ้นแรง

ขื่นและขมตรมและตรอมยอมจำนน

ผองหมู่ชนเต็มโลกล้นจนยื้อแย่ง

ไม่คิดสนในบทเรียนความเปลี่ยนแปลง

ที่แอบแฝงสั่งสอนย้อนผู้คน

อณูหนึ่งอย่างข้าช่างน่าเศร้า

ถึงร้องเร่าตะโกนไปใครจะสน

ทั้งองค์อินทร์และเทวาหายินยล

มีแต่ทนทุกข์หมอง…นองน้ำตา.

Advertisements