วันเวลาเดินทางไปเรื่อยเรื่อย

ไม่มีเหนื่อย ไม่มีหยุดพัก

แต่สังขารนี่สิ เกินห้ามหัก

ไม่พักได้ไฉน กายมันท้อแท้

วันเวลากลืนคร่าทุกสรรพสิ่ง

ให้สะดุดหยุดจมดิ่งไม่มีแต่

ปลิดปลงมอดดับไม่มีข้อแม้

ลับแลจมหายไปในกาลเวลา

สายรุ้งทาบทาโค้งนภาคราวสันต์

อยู่กี่อึดใจกัน ก็อันตรธานจากฟ้า

จะเอาอะไรแน่ ล้วนแต่ภาพมายา

อนัตตาไร้ตัวตน

ปลงเสียเถอะใจ…

อย่าอ่อนไหวให้ใจมันสับสน

ที่ได้รู้ ที่ได้ยิน ที่ได้ยล

ล้วนแต่เวทย์มนต์ลวงตา…มายาการ.

Advertisements