จุดไต้ย้อนตะวัน บนลานศิลป์ โดย คนบ้านย้อนตะวัน ยาจกโซๆแห่งอิสานใต้

ข้างถนน

ลิ้นห้อยหางตกอกสั่น

หวาดหวั่นดั้นด้นค้นหา

นายกูอยู่ไหนไกลตา

ชายคาอาศัยไม่มี

เคว้งคว้างคละเคล้าเศร้าสร้อย

ความหวังเลื่อนลอยริบหรี่

ตรงโน้นตรงนั้นตรงนี้

ไม่มีไม่มีนายกู

ที่นี่ที่ไหนกันแน่

ท้อแท้รันทดอดสู

วิ่งเลียบทางไกลไม่รู้

หดหู่โหยหาอาดูร

ใจภักดิ์พลีถวายนายข้า

น้ำตาไหลอาบสาปสูญ

พลัดไกลใครเอื้อเกื้อกูล

เพิ่มพูนสมเพชเวทนา

เห็นหมาข้างถนนยลผ่าน

ร้าวรานในทรวงห่วงหา

ไร้สุขทุกข์ท้อทรมา

ตัวข้าทุกข์ทนหม่นทรวง.

คารวะด้วยศรัทธา

รถแล่นผ่านย่านลือเลื่องคือเมืองแกลง

ใช่เสแสร้งเพียงยินยลท้นสุขสันต์

ด้วยปรารถนาอธิฐานมานานครัน

บัดนี้นั้นจรผ่านเห็นเป็นสุขใจ

บรมครูผู้เป็นเลิศเกิดเมืองนี้

สุนทรภู่ครูกวีที่ยิ่งใหญ่

ข้ายึดมั่นศรัทธาล้นท้นฤทัย

และยกให้เป็นยอดตลอดกาล

ด้วยดวงใจซาบซึ้งตรึงประทับ

ขอคำนับนบนอบขอบคุณท่าน

ยกสองหัตถ์ประนมก้มกราบกราน

แทนพุ่มพานบุปผาบูชาครู

ทอใยศิลป์สร้างสรรค์งานภาษา

ด้วยลีลาง่ายไพเราะเสนาะหู

งามทุกแง่ดีเลิศขอเชิดชู

สุนทรภู่ครูกวีที่ศรัทธา

ผ่านเมืองแกลงเลยไกลมิได้เยือน

ค่อยห่างเลือนไกลลับกับขอบฟ้า

ชีวิตนี้ไร้โอกาสได้ทัศนา

ขอบูชาในดวงจินต์…ตราบสิ้นใจ.

 

 จากบ้านนาถึงฝั่งทะเล

ได้มายลคนที่เยือนเกลื่อนชายหาด

ให้ประหลาดอนาถจิตคิดฉงน

เฝ้าเล็งแลชะแง้ดูผองผู้คน

ด้วยกมลสนใจใคร่อยากรู้

ชนหลายเชื้อต่างชาติบนหาดทราย

ทั้งหญิงชายโดดเด่นมองเห็นอยู่

บ้างหยอกกันในธาราข้าเล็งดู

เล่นเป็นคู่โผล่แล้วดำทำอะไร

เสียงเรียกชวนให้ลองย่ำน้ำทะเล

ข้าร้อง “เต” ไม่หรอกจะบอกให้

อันน้ำเค็มไม่ชอบเลยเผยออกไป

ขอแค่ได้ยลเอาเท่านั้นพอ

คิดถึงทุ่งกันดารที่บ้านข้า

ในอุรารำพึงคิดถึงหนอ

มิเคยจากพรากไกลมาน้ำตาคลอ

สัตว์ที่รอกินข้าวคงเศร้าทรวง

ทั้งห่วงแม่ทางบ้านร้าวรานเหลือ

ใครจะเอื้อพิทักษ์ที่หนักหน่วง

กังวลใจไร้สุขทุกข์ทั้งปวง

บุกทะลวงใจนิ่มนิ่มริมฝั่งชล.

ริบหรี่ที่บูรพา

มาถึงมอบูรพาเวลาสาย

เข้าทักทายเยี่ยมชมสมประสงค์

ปฏิบัติกิจตามความจำนงค์

เสร็จแล้วลงไปที่รถกำหนดการณ์

เห็นหมาน้อยฝากชีวาหน้าสำนัก

คิดปองรักตรองตรึกนึกสงสาร

อยากนำพามาแดนดินถิ่นกันดาร

หากแต่ยานไม่เป็นใจได้แต่ตรม

ซื้ออาหารยาความหิวให้พริ้วถอย

เจ้าตัวน้อยดูดีใจไม่ขื่นขม

ก่อนจะคลายวิโยคเศร้าโศกซม

เมื่อผู้ชมคือเพื่อนเราเข้าชี้แจง

ว่าที่นี่ไม่สิ้นไร้ใจเช่นเจ้า

เหมือนบ้านเราทั้งหญิงชายไม่หน่ายแหนง

ยังมีอยู่ในหมู่ชนเลือดข้นแดง

ที่มีแรงเมตตาและปรานี

ขอขอบคุณคำปลอบชอบด้วยผล

ให้คิดค้นเหตุความตามวิถี

และตรองเห็นเช่นที่เอ่ยเผยวจี

ใจริบหรี่พอมีหวังดั่งศรัทธา. 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: