ครุ่นคนึงถึงความหลังเมื่อครั้งก่อน

พเนจรลุยล่องท่องยุทธภพ

เจอทั้งเทพทั้งมารคร้านจะสบ

จึงลี้หลบกบดาน ณ ฐานดง

หยิบมีดพร้ามาถากถางสร้างเพิงพัก

ที่พำนักเก็บกักร่างดังประสงค์

หวั่นภัยร้ายเยี่ยมกรายใกล้ไม่มั่นคง

เกรงลูกหลงอาจประชิดมิตรสหายข้า

ทั้งอาจนำความมัวหมองสู่ผองเพื่อน

ถึงกระเทือนสิ้นสุขทุกข์หนักหนา

จากความคิดผิดสำแดงแรงศรัทธา

ของคนบ้าต่ำต้อยคอยย้อนตะวัน

ขอบคุณพี่ขอบคุณน้องและผองเพื่อน

ไม่ลบเลือนกาลผ่านมาข้าสุขสันต์

จะจดจำทุกวันคืนขอยืนยัน

และคงมั่นคิดนึก..รำลึกถึง

……………..

…ขออโหสิกรรมในวจีกรรมนะ..

ขออภัยหากใช้คำที่เชือดเฉือน

วอนผองเพื่อนอย่ากล่าวโทษอย่าโกรธขึ้ง

อย่าฉงนกลถ้อยถกตกตลึง

คำรำพึงภาษา..คนบ้าบอ

ใช้อักษรเป็นอาวุธสุดจะแสบ

ดูยลแยบแบบหญิง งงจริงหนอ

ท่านทั้งหลายสหายข้าอย่าหน้างอ

คำหยอกล้อจากคนบ้า…ข้าขอโทษ

อยากกลับไปแต่จนใจลืมรหัส

ทั้งอึดอัดหวั่นขัดใจให้เขาโกรธ

ถึงเคืองขุ่นจุ้นถลามาด่าโคตร

ใช่ครวญโอดให้หลงถ้อยที่ร้อยกลึง

หากข้าเคยเอ่ยวจีที่พลาดพลั้ง

มิทันยั้งชั่งใจดูก่อนครู่หนึ่ง

กล่าวพล่อยพล่อยให้คิดจำติดตรึง

จนซาบซึ้งชังหน้าตัวข้านี้

ก็ตามแต่ตัวเจ้าจะเข้าใจ

แต่อยากให้หทัยลองตรองถ้วนถี่

ข้าปุถุชนคนต้อยต่ำช้ำชีวี

มีทั้งดีทั้งชั่วในตัวตน

ใช่เป็นคนเลอเลิศประเสริฐสุด

วอนจงหยุดตรึกตราอย่าสับสน

ข้าดีร้ายโทสะมีปะปน

ทั้งเป็นคนต่ำต้อยคอยเจียมตัว

คิดประมาณมิหาญเปรียบเทียบฟากฟ้า

เป็นแค่หญ้า..ตริตรองมองเงาหัว

ประจักษ์แจ้งในอุราข้าหวั่นกลัว

จะเป็นตัวถ่วงความสุข..ของทุกคน

ขออภัยได้ล่วงเกินให้เมินหมาง

คำทุกพยางค์ที่เลวไซร้ให้ผ่านพ้น

วอนอย่าเคืองขุ่นข้องหมองกมล

ข้าเป็นคน….ขวานผ่าซาก…ปากไม่ดี

คิดถึงสนามเหนือเอ๋ยเคยประดาบ

และซึ้งซาบห้องสงบเคยหลบลี้

เรียบเรียงถ้อยร้อยบุปผามาแรมปี

ก่อนจรลี..จากไกล…ใจคิดถึง.

Advertisements