ปราญช์ยิ่งใหญ่แต่โบราณ

มิได้บอกเลยว่าชีวิตยั่งยืนเป็นอมตะ

สิ่งที่เกิดมาล้วนต้องตาย

สรรพสิ่งป่นสลายกลายเป็นฝุ่นผงและธุลี

กระดูกกองสูงดั่งภูเขาวิปุล

น้ำตาแห่งความจำพรากมากมายดั่งท้องทะเล

สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงชื่อ

ใครเลยจะรอดพ้นจากวัฏจักรแห่งการเกิดและการตาย.

ขุนเขายะเยือก บท ๖๐

Advertisements