เดือนแปดที่บ้านป่า…….. 

ถึงเวลานาจะสวยด้วยต้นข้าว
เขียวไสวให้เจ้าของมองรุ้งพราว
วิมานดาววับวาวใสในฤดี

แต่ยังก่อน……..
เมื่อลมร้อนแล้งกลืนเยือนพื้นที่
ข้าวเคยงามน้ำขาดหายวายชีวี
ใยชีพนี้มีแต่ช้ำนองน้ำตา

วิงวอนขอ…..
โปรดเถิดหนอขอนบไหว้เห็นใจข้า
บันดาลฝนช่วยฟื้นพรมผืนนา
ชุบชีวาชาวนาไว้ให้ชีวิต

ความเงียบงัน…..
มันหวาดหวั่นสั่นไหวในดวงจิต
โอ้ความหวังพังทลายพ่ายเพราะฤทธิ์
ฟ้าลิขิตเสกสรรบันดาลดล.

……………………………………

ดินกับฟ้ามีช่องว่างอย่างแลเห็น
คือประเด็นให้พิศวงจนสงสัย
มันแบ่งแยกแปลกชั้นกันเกินไป
ผู้สงสัยคือผองข้า…หน้าสู้ดิน

จะร้องเรียกเพรียกขอต่อใครเล่า
เมื่อผองเราเศร้าอดสูเขาดูหมิ่น
เสียงนกการ่ำร้องไปใครจะยิน
แม้แต่อินทร์ถึงพรหม…ถ่มน้ำลาย.

…………………….

 

Advertisements