แม้ไกลห่างต่างถิ่นแผ่นดินไหน
ขอหทัยเจ้าคนึงถึงข้าบ้าง
ใช่ไกลลับแล้วเลือนกันสัมพันธ์จาง
อย่าลืมร้างผู้หมองหม่นคนบ้านไกล

ยามเม็ดฝนรินหลั่งลงพรั่งพรู
ขอจงรู้คือข้าครวญหวลร่ำไห้
น้ำเนตรนองท่วมท้นล้นหทัย
ทุกห้องใจให้คิดถึงจึงโศกา

ยามพระพายโบกโบยโชยคลอเคล้า
ขอให้เจ้าจงรู้ใจของข้า
คิดถึงล้นจนฝังฝากพระพายมา
สหายข้า…รับรู้ไว้ ใครคิดถึง

แม้นหากเคยเอ่ยวจีที่พลาดพลั้ง
มิทันยั้งชั่งใจดูก่อนครู่หนึ่ง
กล่าวพล่อยพล่อยให้เจ้าคิดจำติดตรึง
จนซาบซึ้งชังหน้าตัวข้านี้

ก็สุดแต่ตัวเจ้าจะเข้าใจ
แต่อยากให้หทัยลองตรองถ้วนถี่
ข้าปุถุชนคนนอกคอกบอกอีกที
จึงย่อมมีดีชั่วในตัวตน

ใช่เป็นคนดีเลิศประเสริฐสุด
วอนจงหยุดตรึกตราอย่าสับสน
ข้า ดีร้าย โทสะมีปะปน
ทั้งเป็นคนต่ำต้อยคอยเจียมตัว

คิดประมาณมิหาญเปรียบเทียบฟากฟ้า
ด้วยเป็นหญ้าตริตรองมองเงาหัว
ประจักษ์แจ้งในอุราข้าหวั่นกลัว
จะเป็นตัวถ่วงความสุขของทุกคน

ขออภัยได้ล่วงเกินให้เมินหมาง
ทุกทุกอย่างที่เลวไซร้ให้ผ่านพ้น
วอนอย่าเคืองขุ่นข้องหมองกมล
ข้าเป็นคน ขวานผ่าซากปากไม่ดี

ก่อนจากกันเอ่ยคำลาอาลัยแสน
แม้หากแม้นยังคนึงถึงข้านี้
จดจำภาพความหลังฝังชีวี
เพียงเท่านี้ดีใจล้น…จนวายปราณ.

Advertisements