ในวันเงียบงันของต้นวสันต์ฤดู
กาเหว่าดงกู่ร้องข้ามทุ่งกันดาร
ลมแล้งแห่งเมืองฟ้าพัดพาดวงวิญญาณอิสระคืนสู่บ้านเกิด
กระแสธารห้วงคำนึงในวันที่พ้นผ่านถั่งล้น
หมู่แมลงพงไพรบรรเลงเพลงแห่งความเศร้าอาดูร
ข้าพเจ้านิ่งฟังด้วยความโศกสลด
และอัสสุชลก็หลั่งรินหนุนเนื่องมิขาดสาย.

……………………….

Advertisements