ทางดำเนินมืดระทมข่มมันไว้

ทุกข์เพียงไหนถีบถองกองพักก่อน

มือผ่ายผอมซับน้ำตาแมวหมาจร

เอื้ออาทรเท่าที่พอมีแรง

 

ปันข้าวปันปลาเป็นอาหาร

เจือจานเพื่อนร่วมโลกโศกกรรแสง

สองมือเซียวซีดเพียงใดไร้เรี่ยวแรง

ยังหยิบแบ่งหยาดน้ำเหงื่อเพื่อดับทุกข์

 

ไม่ตักน้ำเก็บไว้เพียงในตุ่ม

ไม่หลงลุ่มกอบกำเพื่อความสุข

ไม่สะสมเช่นเหมือนเพื่อนร่วมยุค

ที่สนุกหรูหราไร้ปรานี

 

ได้ลองลิ้มชิมรสอดคิดถึง

สัตว์ผู้ซึ่งหมองมัวทั่วถิ่นที่

แมวหมาจรสัตว์น้อยใหญ่ในปฐพี

ดวงฤดีคิดเผื่อแผ่แก่ทุกข์ตัว

 

แค่สองมือที่มีคู่นี้หนอ

มิเคยท้อก่อไฟไล่ความสลัว

ถึงเหนื่อยยากปางใดใจเต้นรัว

ยังยิ้มหัวรินหยาดเหงื่อเพื่อชีวิต.

Advertisements