สรรพสิ่งในโลก  ล้วนไม่จีรัง
ดังเช่น ชีวิตคน เกิดตาย แตกดับไปตามกาลเวลา
เมื่อวาน……………
วันที่ล่วงพ้น…ข้าได้เรียนรู้ ลิ้มรส บทเรียนของชีวิต
สุข เศร้า หัวเราะ ร่ำไห้ ทุกข์ทน เกินทาน ผ่านร้อนหนาวมาหลายปี
ฝ่าอุปสรรค เดินบนถนนที่ขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ..ก็คงจะเพียงพอแล้วสินะ
วันนี้…………………
ข้ายังมีลมหายใจอยู่….. ณ ที่แห่งนี้ในโลกกลมๆ คล้ายดั่งเวทีละครโรงใหญ่
บทที่ได้รับมาแสดง ข้าแสดงอย่างเต็มที่ สมบทบาท
ข้าคิดว่าละครชีวิตที่แสดงอยู่นี้ ใกล้จะปิดม่านเต็มทีแล้ว
ข้าเหนื่อย…เพลีย…อ่อนแรง…ด้วยตรากตรำกับบทละครมาหลายสิบฤดู จนอยากจะพักผ่อน….
ถึงแม้ว่า การพักผ่อนนั้น จะเป็นการพักผ่อนตลอดกาล…ก็ตาม..
พรุ่งนี้………………….
ณ ที่อันแสนไกล……..ข้า…อาจล่องลอยไปกับปุยเมฆขาว ที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้า
โลดแล่นไปตามใจปรารถนา ร่ายรำท่ามกลางสายฝน สายลม และกลิ่นบุปผา
เลื่อนลอยไร้หลักแหล่ง วนเวียนเรื่อยไป ในแมกไม้ และสายธาร….
Advertisements