ความว่างเปล่า……
มันรวดร้าวดั่งเคว้งคว้างกลางหาวหน
ยากทานใจมิไหวหวั่นพรั่นกมล
ยามที่คนผูกพันพลันจากลา
 
มลายลับดับสูญอาดูรเศร้า
มันอับเฉาสุดใจให้เหว่ว้า
ความหม่นหมองมาโถมรุกทุกข์ทรมา
ในอุราสิ้นหวังตายทั้งเป็น
 
ทุกข์ใดนะจะเทียมทานการพลัดพราก
ลับลาจากไปไกลไม่พบเห็น
แม้ค่ำคืนเช้าสายเที่ยงบ่ายเย็น
ชีพยังเป็นอาจได้พบประสบเจอ
 
แต่การจากวางวายมลายลับ
แสนทุกข์ทับหม่นหมองเนตรนองเอ่อ
ยากทนทานต้านใจไม่พร่ำเพ้อ
ถึงขั้นเหม่อหม่นเศร้าเฉาจนตาย
 
ต้องพานพบเรื่องเศร้าเราทุกคน
ยากลี้พ้นชีวิตคนล้วนเวียนว่าย
ถึงน้ำตาเอ่อท้นจนหล่นราย
เพียงหยัดกายรอเวลาชะตากรรม…
Advertisements