ขุนเขาในสายฝน…..
ยลเห็นเช่นสายหมอก
ยิ่งแลยิ่งช้ำชอก
ตอกย้ำความระทม
 
คือความจริงของชีวิต
ยิ่งคิดยิ่งขื่นขม
ทำไฉนมิให้ตรม
อินทร์พรหมโปรดเมตตา
 
สายฝนเพลานี้….
กับขุนเขาที่ตรงหน้า
สัจธรรมคือเวลา
ที่นำพาพบและพราก
 
ให้ก่อเกิดกำเนิดขึ้น
และวางวายมลายจาก
ทำใจนั้นแสนยาก
ยามเมื่อพรากจากไกลลับ
 
โอ้ศาสนาช่วยข้าด้วย
โปรดเถิดหนาช่วยมาดับ
ความทุกข์คณานับ
ที่โถมทับมาทักทาย
 
ความหวังดังขุนเขา
ความจริงเล่าใช่เรื่องง่าย
สัจธรรมคือมลาย
ล้วนวางวายเมื่อถึงกาล
 
คือความจริงของชีวิต
เมื่อวัยเราเดินทางผ่าน
ซึมซับไปตามกาล
พร้อมสังขารที่โรยรา
 
ชีวิตก็คือทุกข์
เกิดแก่ตายไข้มรณา
ทุกผู้ต้องพบพา
ยากลี้หน้าหลบเลี่ยงไกล
 
ขุนเขาที่ว่าแกร่ง
ในสักวันคงแพ้พ่าย
สายฝนที่หล่นราย
ยังหยุดหายเมื่อถึงกาล
 
ทิวเขาลำเนาไพร
ที่ยลเห็นบนทางผ่าน
คงต้องมีบทอวสาน
ไปตามกาลและเวลา
 
สงบใจไม่คลุ้มคลั่ง
ถึงสิ้นหวังและทุกข์หนา
ยืนหยัดด้วยอัตตา
รอเวลามอดมลาย.
Advertisements