บอกกล่าวเล่าไข
 
อารยะธรรมโบราณ ซากปรักหักพัง แผ่นอิฐ แผ่นหินเป็นสิ่งเย้ายวนใจก่อเกิดการกระหายใคร่รู้
ดั้นด้นแสวงหาร่องรอยทุกอย่างของผองผู้คน ในยุคสมัยอันไกลโพ้น ซากปรักหักพังบางส่วน
ยังคงเอาชนะกาลเวลา กลางคืนทักทายพระจันทร์ กลางวันทักทายพระอาทิตย์ อย่างอาจหาญ
เย้ยฟ้าท้าตะวันร่วมพันกว่าปี
 
นี่คือแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนต้องออกเดินทาง ” ซอกซอนอิสานใต้ ” ร่วมกับผองเพื่อน และ
กลั่นกรองมาเป็นบันทึกการเดินทางเล่มนี้ เพื่อรำลึกถึงผองเพื่อน ถึงความทรงจำเก่าๆ ซึ่งครั้ง
หนึ่งผองเรา ได้ร่วมเดินทางบนถนนชีวิตช่วงวัยศึกษา ค้นหาความรู้ ตามปรัชญา อุดมการณ์
ของแต่ละคน ก่อนแยกย้ายตามทางเดินชีวิต…เมื่อถึงเวลา
 
ขอเรียนชี้แจงไว้ ณ ที่ตรงนี้ว่า บทกวีนิราศในเล่มนี ท่วงทำนองอยู่ในข่าย ” แหกคอก ” เพราะเหตุ
 
                             ……ค้นหาทางยืนหยัดด้วยอัตตา
                              จึงคิดแปลกแหวกล้ำทำจนได้
                               แต่หัวใจศรัทธาครูอยู่หนักหนา
                               ฝ่าฟันให้ฟูเฟื่องเลื่องลือชา
                              จุดไต้..หาญกล้า…ท้าตะวัน
 
      ที่ไม่ได้ปฏิบัติเหมือนประเพณีมีมา กล่าวคือ ไร้การรำพันรักพรากจากคนรู้ใจใกล้ชิด เนื่องเพราะ
                            ….เรียบเรียงร้อยถ้อยนิราศอาจผิดแผก
                            ดูแปลกแยกแหกคอกนอกวิถี
                            ถ้อยรำพึงรำพันรักจักมิมี
                            ด้วยเหตุที่แปลกคนอย่าสนใจ
 
                       คนบ้านย้อนตะวัน
                    14    สิงหาคม      2552
Advertisements