จุดไต้ย้อนตะวัน บนลานศิลป์ โดย คนบ้านย้อนตะวัน ยาจกโซๆแห่งอิสานใต้

ที่เห็นและเป็นไป

อังยบ1

           +++++++++++++++++++++++++++++

อัง5

          +++++++++++++++++++++++++++

อังยบ

งามยามยล สวรรค์บนดิน….

ได้ยินเขาเล่าเรื่องเมืองเขมร

ว่าครั้งหนึ่งเคยชอกช้ำเคยลำเค็ญ

เลือดกระเซ็นไหลอาบทาบธรณี

 

มาบัดนี้กลับกลายไม่เหมือนเก่า

ยินยลเอาแสนปรีดิ์เปรมเกษมศรี

ไม่ทุกข์กรุ่นวุ่นวายในชีวี

เหมือนปฐพี สารขันมันน่าอาย.

 

ลาลาน….

*******************

DSC00162

ไม่หักหารลานอื่นไม่ฝืนจิต

กำจัดพิษผึ้งหลวงบ่วงพรางล่อ

เลิกยินยล…มายามาเยินยอ

คงกล่าวพอ นะเพื่อนพ้อง…ไม่จองเวร.

 

เดือน 7 ปีม้า 57

คิดถึงบล็อกนี้…ทิ้งร้างไว้นาน…( ขอบคุณมิตรสหายที่บุกป่าฝ่าดงแวะมาแอบเยือนทุกท่านค่ะ)

ไม่ค่อยมีเวลาเลย…เหนื่อยมากๆ  กลางคืนนอนน้อย 3-4 ชั่วโมง หัวใจจะไปไม่ไหวแล้ว

ภารกิจหนักหนา…สาหัส ไม่รู้อันไหนเป็นงานของผู้หญิง หรืองานของผู้ชาย เหมารับหมดคนเดียวในบ้าน สังขารและวัยก็ชราภาพมากแล้ว ยอมรับว่าเหนื่อยจริงๆจนไม่มีเวลา คิดเขียนอันใด ค่ำกว่าจะถึงบ้าน งานบ้านสารพัด ลูกสมุนอีกหลายสิบชีวิต …แต่ไม่ท้อ นะจ๊ะ จะสู้จนสังขารพ่ายกาลเวลานั่นแหละ….ครั้นจะหาสหายกล้าเสี่ยงตายถวายชีวิตมาช่วยแบกภาระงาน ก็แสนยาก…ชาตินี้…กล่าวถึงตัวข้าเอง…แม้แต่หมายังเมิน ถ้าไม่มีอาหารแบ่งปันมัน…ข้ารู้ตัวเองดีว่า..เป็นควายในเรื่องทำนองนี้…ปลายเดือนที่แล้วก็ปล่อยโอกาสทองให้หลุดลอยไป อุตส่าห์มีน้องละอ่อนในหมู่บ้าน รายนี้คงไม่เคยเห็นข้า ไปทำงานที่อื่นนาน แล้วมางานศพน้องชายเขา ปะข้า ช่างกล้าขอเบอร์โทร….ตอนนั้นข้างง เหมือนหลงเข้าไปในดง(ตีน) เท้า ข้าไม่ได้คิดไร คิดว่าน้องเขา คงอาจขัดสนเรื่องเงิน แล้วเผื่อโทรมาหาให้ช่วยแนะนำสถานที่ปล่อยตังกู้ ข้าก็ให้ เขาว่า…พี่คงไม่ว่าไรนะถ้าผมจะโทรมาหา  ข้าบอกได้ ไม่มีปัญหา 2วันต่อมา เพิ่นโทรมา เกือบทุ่ม…ข้าจะลังจูงวัวเข้าบ้าน วัวข้ามันพันต้นคูณ มันมืดกว่าจะปลดเชือกได้…ไม่มีเวลารับ…

จูงเจ้าสองตัวกลับบ้านเสร็จ เทอาหารให้เหล่าสมุนไพร หุงข้าว กวาด ทำความสะอาดบ้าน ยังไม่ได้ทำกับข้าว…โทรมาอีก ข้ารับและบอกตามจริงว่า กะลังวุ่นวายทำงานบ้านอยู่จ้า …เพิ่นรายงานตัวแล้วบอกขอโทษ…และเงียบหายจนบัดนี้….เฮ้อ..เสียดายจัง

เฮ้อ..เสียดายจัง…

…อีกราย หลังจากกลับจากบัวใหญ่ เยี่ยมหลานผ่าไส้ติ่ง…เย็น วันที่ 12 มิ.ย. 55 จำได้ขึ้นใจ ข้าไม่เคยพบเจอแบบนี้ หนุ่มไหนก็ไม่รู้…กล้าหาญชาญชัยมาก ขี่จักรยานยนต์ มาจอดหน้าบ้านข้า สมุนไพรข้าต้อนรับขับสู้เต็มที่ ยังกล้าบุกมาหาข้า กะลังกวาดกะไดเรือน มาถึงก็มาท้าวความ รายงานตัว บอกรู้จักข้าด้วย ตั้งนานแล้ว ประทับใจในความเป็นข้า   อะไรประมาณนี้ บอกรับได้หมดเกี่ยวกะข้า ทั้ง สมุนไพร และการใช้ชีวิตของข้า…ทั้งเห็นใจในเรื่องการจากไปของบุพการีข้า  จะอาสามาช่วยงานว่างั้นเถอะ …แต่ประโยคที่ทำให้ข้าลมออกหู จนลืมตัว เพื่อนบ้านข้างเคียงสนใจคือ คำขอมาส่วนหนึ่งในชีวิตข้า….ข้าจำไม่ค่อยได้เลยว่าได้กล่าวอะไรออกไปบ้าง…รู้แต่ว่าระงับโมโหไม่ไหว  จำได้แต่ว่า…ถ้าเป็นคุณ จะซื้อบ้าน รถ วัว ควาย อะไรแล้วแต่ จะต้องศึกษา สำรวจ และอื่นๆอีกมาก ไม่ใช่มาวันเดียวรายงานตัว ชื่อ บ้าน พี่น้อง ประวัติ อาชีพ แล้วขอคุย คบ ..ข้าจะบ้าตาย เซ็ง…ไม่มีเทคนิคเลย ข้ายิงไปหลายดอก จนหลานกลัวฟามปลอดภัยของข้า เตือนให้ระวัง…ที่จริงข้าสนใจนะ วัยเดียวกัน ท่าทางลุยงานหนักได้อยู่…สงสัยข้าไม่มีบุญหน่ะ อิอิ เลยชวด…เซ็ง

….ตะก่อนโน้น  ข้าประกาศว่า จะโดดเดี่ยวไปตลอด คนไปขอ ผู้ปกครองกะไม่ให้

ฉองฉามราย …ข้าโตมาอย่างข้าเอง ไม่ถูกบังคับ แหมะพาเข้าวัดตั้งแต่น้อย เคร่งครัดตามแนวทาง  ข้าก็แปลกคน เกิดในที่แปลกมั้ง ตอนเรียนประถม เด็กผู้ชายในห้องมีอยู่คนสองคนมั้งที่ข้าไม่เคยพูดด้วยเลย จน เรียนจบ ข้าไม่ค่อยวิสาสะกับเพศตรงข้าม

ทั้งในหมู่บ้านและที่อื่น ไม่มีใครมาสนใจข้าหรอก มาขายขนมจีบ ข้าไม่รู้จัก ข้าควายทำแต่งานตามภาระช่วยบุพการี หนักเอาเบาลุยหมด ไม่มีเวลาสนใจเรื่องพวกนี้

…เมื่อปี49 บอลโลกที่เยอรมันเป็นเจ้าภาพ ร่มโพธิ์ ร่มไทรที่ข้ามีเพิ่งเสียได้ เดือนกว่า

หลานข้าไปอยู่ดูบอลเป็นเพื่อน นัดชิง ถ้าแม่ข้าอยู่ข้าคงดูกับแม่เหมือนเช่นเคย เรื่องบอลแม่ข้าชอบหรือเปล่าไม่รู้ แต่แกดูเป็นเพื่อนข้าตลอด และชอบทีมอิตาลี เหมือนข้า

คู่ชิงชนะเลิศ อิตาลีกับฝรั่งเศส ข้าหัวใจพองโต ฝันมานานอยากเห็นอิตาลีชูถ้วยโทรฟี แต่ไม่เคยเป็นจริงสักที ฉิวเฉียด หลายครั้ง อกเดาะตรอมตรมนานนับสิบๆปี ความฝันไม่เป็นจริงสักที…จนแม่ข้าเสียไปไม่ได้เห็นความสุขสุดยอดของข้า แต่ปีนี้ข้ามีความสุขบนความเศร้าช่างขัดซะเหลือเกิน เมื่อิอตาลีเข้าชิงกับฝรั่งเศส ขับเคี่ยวกันจนต่อเวลาก็แล้ว นักเตะตะคริวเข้าสิงก็หลายคน ยังไม่รู้แพ้ชนะ ต้องดวลจุดโทษ….ข้าใจเสีย กลัวซ้ำรอยที่อเมริกาเป็นเจ้าภาพ ปี 37 อิตาลีเข้าชิงกับบราซิล บาจโจยิงลูกโทษไม่เข้า แพ้บราซิล  ข้าเสียใจมากเลย ..ปี49จะเป็นแบบนั้นไม่ได้ ข้าเลยบนว่าขอให้อิตาลียิงลูกโทษ ชนะฝรั่งเศส ชีวิตนี้ข้าจะแต่งงาน..อิอิ นี่เรื่องจริงข้าบนเช่นนี้จริงๆ ข้ารับได้ชีวิตคู่ขอแต่ให้อิตาลีชนะ และก็ชนะสมใจ …ทุกวันๆข้าดูรูปคันนา (คันนาวาโร่)กัปตันทีมชูถ้วยบอลโลกที่ติดไว้ข้างๆแล้วชื่นใจ…จริงๆ

(เรื่องเล่า คลายเครียดจากเหตุการณ์บ้านเมืองนะจ๊)

018

สู้…

ถึงเหนื่อยยากหนักหนาข้าไม่ถอย

สองมือน้อยคอยถากถางอย่างมุ่งมั่น

เพื่อให้ถึงซึ่งเส้นชัยในสักวัน

จะคว้าฝันที่เคยใฝ่มาไว้ครอง.

 

เมษา…ข้าเศร้า

IMG_1485

 

IMG_1483

 

IMG_1448

 

IMG_1480

 

 

………….

ลมแล้งเยือนเหมือนเตือนให้คำนึง

ให้คิดถึงอาทรร้อนใจข้า

วันคืนล่วงพ้นผ่านกาลเวลา

นัคราเคยร่มเย็น…เป็นเหมือนไฟ

DSC00157

กาเหว่า เช้าตรู่ กู่ร้อง

ยินก้อง ข้ามทุ่ง คุ้งน้ำ

หมอกหนาว เย้าร่าง ย่างตาม

ทักถาม โศกสุข ทุกเช้า

DSC00160

 

DSC00162

ปลายฝนต้นหนาว

DSC00029

ดอกผักอีฮีน ( ภาษาลาว ) ปกาจรัจ ( ภาษาเขมรสุรินทร์ )

เดิร กัด เวียล… โจล ดบ… ชบ เมอ ปกา

ลออ ยัง นา….ปกา จรัจ ….ชี ดัจ เก

ถึงไร้ค่าคานาร้าง…ไม่ลังเล

เก็บเสน่ห์…นำสนอง…ต่อผองชน.

DSC00059

ทุ่งข้าว ระหว่างทางไปเยี่ยมน้อง ( เกือบ 6 เดือนเพิ่งได้ไปเยี่ยมเจ้าตัวไกลบ้าน )

DSC00037

ทางที่ไป เดินเท้า ข้ามทุ่ง เข้าป่า ข้ามทุ่ง จึงถึงที่หมาย

DSC00035

เจอเห็ดด้วยหล่ะ ขาวสวย

DSC00042

เห็ดแปลก เห็ดหลินจืองอกกับดิน

DSC00069

เห็ดสวยไหมค่ะ ไปเจอทุกปี ไม่รู้สายพันธ์อะไร

DSC00031เห็ดนี้อร่อย เอาไปย่างไฟ ตำหยาบๆใส่ใบอีออม ใส่ปลาเฮาะสุก พริกสดคั่ว จงันจนับ ลาภปากวันนี้

DSC00067

ออกจากป่าข้ามทางเปลี่ยวเส้นนี้

DSC00063

ผ่านทุ่งนี้ ก็ถึงแล้วหล่ะ

DSC00064

แม่แก่ตาบอดข้างหนึ่งและเพื่อนๆ อยูสุขสบายดีตามอัตภาพ… เท่านี้ก็สุขใจแล้ว

…………………….

เวที..ชีวิต

DSC00016

 

 

DSC00006

ข้า…..

ไม่เข้าใจโลก  ไม่เข้าใจชีวิต ไม่เข้าใจ ความคิดของคนอื่น

แต่ละชีวิตใช่ยงยืน ยังระรื่นคว้าไขว่เสาะใส่ตัว

 

เหลียวแลรอบกายในแต่ละวัน นี่อะไรกันมันชวนหัว

แล้วร่ำไห้กับความคิดที่มิดมัว ช่างน่ากลัวเกินจะกล่าวด้วยเศร้าใจ

 

หลายชีวิตซมโศกเศร้าเคล้าแต่ทุกข์ ที่โหมบุกรุกล้อมรุมตอมไต่

ยลเห็นเช่นนี้หนาคราครั้งใด ดั่งดวงใจย่อยยับ…มอดดับลง.

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.